Ook een eigen babysite? kijkonzebaby.nl

dagboek

31 augustus 2013 - De Geboorte

Ik maakte met ons manneke de afspraak dat hij met 38 weken zou komen? Nou, die afspraak is hij de nagekomen.
Donderdag nacht gingen we nog naar huis met het idee dat hij toch niet eerder dan maandag komen zou en vrijdag nacht om 02.00 uur pakte we wederom alle spullen bij elkaar en vertrokken richting ziekenhuis.
Ik zal alles zo duidelijk mogelijk beschrijven, maar door verschillende complicaties kan het zijn dat de tijden een beetje afwijken.

Toen we vrijdag binnen kwamen was ik onderweg naar de 4 cm ontsluiting. Ik moest blijven en ze zouden me in de gaten blijven houden en in de ochtend mijn vliezen breken als het nodig zou zijn.
Dat was zo, want rond half 9 in de ochtend was ik nog onderweg naar de 5 cm.
Na het breken van mijn vliezen kwam ik direct in een weeenstorm terecht. Wat inhoud dat er tussen de weeen door geen pauze komt en het heel erg moeilijk is om deze op te vangen.
Ook kreeg ik al pers drang wat het ook niet veel makkelijker maakte.
De ontsluiting schoot niet op, dus op advies van de verloskundige koos ik rond 12u toch voor een ruggenprik. Wat ik dood en dood eng vond, maar door het slechte slapen van de afgelopen maanden raakte ik al behoorlijk uitgeput.

Helaas ging het mis met de ruggenprik, deze kwam in een tussenstuk terecht en eindigde in een spinale ruggenprik in plaats van een epidurale. Er werd direct een operatief team op geroepen om me door de snellen naar de OK als ik niet snel genoeg herstelde of als Finn achteruit ging. Gelukkig had de anesthesist eerst een test dosering ingebracht en konden ze het vrij snel opheffen. Na even onder controle te blijven mocht ik terug naar mijn kraamkamer en kreeg ik honderden excuses van het hele team.
Toen snapte ik nog niet waarom, maar een half uur later wel.

Ik had 8 cm ontsluiting en ik kan niet beschrijven hoe die weeen aanvoelde, er was geen begin maar er was vooral geen eind en ik mocht niet overeind komen omdat er eventuele complicaties konden komen door de vloeistof die in het slangetje van de ruggenprik zat. Zitten kon ook niet want ons mannetje vond dat niet prettig (hartslag vertraagde) en ik moest op mijn zij blijven liggen. Hierdoor had ik helemaal geen kans om mijn weeen op te vangen en in deze fase raakte ik ook compleet uitgeput.
Ze probeerde me door middel van handmatige pijnstilling te helpen, maar de weeen waren te heftig en kwamen te kort op elkaar dat ik gewoon niet meer kon herstellen.
Ik begon weg te vallen van uitputting en ik voelde me zo hulpeloos, zwak en angstig tegelijk.

De gynaecoloog werd weer opgetrommeld en stond binnen 5 minuten aan mijn bed. Nog steeds zat ik op 8 cm, maar had pure persweeen en na een inwendig onderzoek bleek dat Finn een sterrenkijker was en met zijn hoofdje op mijn anus drukte wat de persdrang veroorzaakte.
En werd toen besloten dat de beste optie toch een keizersnede was en ik ging akkoord puur omdat ik niet meer kon. De slapeloosheid, vermoeidheid, angst maar vooral de 15 uur aan een stuk komende weeen hadden zijn tol ge-eist en binnen 10 minuten lag ik op de operatie tafel.
Helaas ging het ook nu weer fout met de ruggenprik. Ze konden hetzelfde slangetje gebruiken alleen reageerde ik er ontzettend heftig op. Misschien omdat het voor de tweede keer was, misschien omdat mijn lichaam gewoon niet meer aan kon. Maar ik begon met overgeven, kon niet meer slikken en zag dubbel. Ook viel ik steeds weg in een diepe slaap en stopte dan met ademen.

Toen ze Finn aan me lieten zien, zag ik niets. Ik weet nog dat ik gilde “issie gezond??” en daarna is het eigenlijk behoorlijk zwart.
Ik weet dat ze me op de uitslaap kamer met 3 mensen in de gaten hielden toen ik bij kwam. Ik was een beetje onderkoeld, dus moest eerst even opwarmen en had extra zuurstof gekregen omdat ik steeds stopte met ademen. Gelukkig herstelde ik vrij rap en lag ik een uur laten dan mijn zoontje weer op de kraamkamer.
Toen ik hem eindelijk echt zag en kon aanraken wist ik niet wat me overkwam.
Helaas kon ik niet zo heel lang genieten want vrijwel direct begonnen de naweeen. Eerst heel rustig, maar ze werden wel steeds pijnlijker. Ik kreeg morfine, diclofinac en paracetamol en daar kwam ik de nacht mee door.

De volgende dag ging wel okay, ik had nog steeds last van die naweeen maar de morfine en andere rotzooi deed zijn werk en maakte het handelbaar.
Ik ging voor de eerste keer uit bed (OMFG PIJN!) en mijn schoonzussen en broers kwamen op kraamvisitie.
Toen ik rond 16.00 een nieuwe morfine spuit kreeg keerde het tij helaas. Ik kwam weer direct in (wat ik dacht) een nieuwe weeenstorm. Niet zo heftig als die 8cm weeen maar heel ver ervan af lag het ook niet.
Mijn moeder en schoonzus zaten erbij en hoewel ik hun aanwezigheid wel voelde, besefte ik het helemaal niet. Mijn favoriete verpleegster haalde er een verloskundige bij en die ging mijn buik onderzoeken.
Dat onderzoek bestond uit met zijn volle gewicht op mijn net bevallen baarmoeder drukken en duwen op mijn keizersnede om te kijken of er stolsels zaten.
Ik geloof niet dat ik ooit eerder het zo uitgeschreeuwd heb van de pijn. Ik smeekte de man om op te houden en pakte zijn handen vast om hem tegen te houden.
Maar het moest nog een keer en ik riep “nee, stop.. geef me die weeen maar, ik kan niet meer” ik stortte in.

Er werd een echo gemaakt en geluisterd en hij dacht dat het mijn darmen wel eens konden zijn. Gelijk had ie, ik had darmkoliek. Ik kreeg een spuit om mijn darmen tot rust te brengen en binnen 30 minuten was ik pijn vrij. Eindelijk, na zoveel uren.
Toen ging het hard, ik knapte met de minuut op en zag voor het eerst Finn door de ogen van een moeder. Mijn kind, waarvoor ik morgen door dezelfde hel zou willen gaan.
Het is niet te beschrijven en niet te vergelijken met iets wat ik ook eerder heb gevoeld.

Die nacht was Finn onrustig en de nacht verpleegster stelde voor hem even mee te nemen zodat we konden slapen.
In de eerste instantie stemde ik toe, om na 5 minuten als een gek op het alarm te drukken... ik raakte totaal in paniek en zag als krantenkoppen voor me van “nep verpleegster ontvoerd pas geboren kind”.
Gelukkig snapte ze me, ik was niet de eerste en ook niet de enige en met mijn ventje in zijn bedje naast me viel ik in slaap.

Maandag ochtend mochten we naar huis, wauw.. wat een verandering. Finn heeft ons een eerste nacht gegeven die we nooit zullen vergeten.
Met wat kraam tranen, frustraties en bezorgdheid van zowel W. als mij hebben we elkaar tot vanmorgen toe afgelost. Finn heeft trouwens prima geslapen in de armen van zijn papa en mama. Maar we moesten eens proberen om hem in zijn wiegje te leggen. Het brandalarm sloeg aan hoor.
Toch, geniet ik nu met volle teugen van al deze nieuwe dingen. Mijn buik doet nog vreselijk pijn en vooral de spierpijn met opstaan, omhoog komen en lopen is niet echt prettig. Maar als ik in de ogen van dat ventje kijk... pure liefde, pure tevredenheid en geborgenheid. Ons zoontje

Reageer